Internationaal Paasevenement 2010
Het paasweekend stond, evenals veel jaren hiervoor, in het teken van de Cadetten. Dertien Belgische en negentien Nederlandse teams gingen uitmaken wie met de reeds lang in omloopzijnde wisselprijzen naar huis mocht gaan. In het bijprogramma voeren een paar (kaag) Splashes hun eigen wedstrijd. De Valken hadden besloten dit jaar de voorkeur te geven aan wedstrijden in Gouda. Wij begrepen dat dit experiment niet helemaal succesvol is geweest. Wij verwachten ze dan ook gewoon weer volgend jaar op het eigen water. Wat er nu precies aan de hand was met deelname van Optimisten die niet naar de Easter Regatta op de Braassem mochten is mij tot op de dag van vandaag niet geheel duidelijk geworden. In ieder geval hadden we geen Optimisten aan de start.
Twee jaar geleden zeilden we in de sneeuw, in 2009 was het prachtig weer met 25 graden en nu? Koud, vaak nat en windcondities die varieerden van windkracht twee tot windkracht vier en soms, heel even, wel vijf.
De Hobbelduif was startschip en Jan Willem van Weezenbeek, de ”stiefvader” van de Cadetten in Nederland deed de leiding van de wedstrijden. Voeg daar aan toe de perfecte voorbereiding van het evenement door “de beste tandarts van West-Europa en omstreken”, Martin de Jong en een aantal nieuwe jeugdige talenten in boeienboten en andere rescue en de standaardcomitésamenstelling en wat kan er dan nog fout gaan?
Niet veel en aldus geschiedde.
De zaterdag verliep, tegen de verwachtingen in, vrijwel droog met een zuidelijke wind. Na twee ochtendwedstrijden op Kaagbanen volgde de lunch. Dat is, omdat om enige reden alle boten weer de kant op moeten, een tijdrovende affaire. Na de lunch begon tijdens de derde race de wind behoorlijk in te kakken. Afkorten was het devies en na ruggespraak met het comité op de Braassem, waarin werd vastgesteld dat er ook daar geen wind was, werd besloten het op de kaag die dag voor gezien te houden.
In een razendsnel leeggelopen koepel werd het, met het comité, nog gezellig.
De zondag begon nat en zonder wind. Na een uur uitstel werd er gestart op een Kaagbaan. Doordat de enthousiast opgestoken wind er, gedurende de wedstrijd, minder zin in begon te krijgen duurde deze race langer dan voorzien en volgde, jawel, de lunch. De wedstrijdbepalingen lieten de mogelijkheid open tot het varen van “op en neer banen”. Dat leek handig voor de middag. Het werden drie wedstrijden met een mooie wind.
De krachtsverhoudingen begonnen zich al aardig af te tekenen.
Na de borrel een gezellig diner in de koepel met speeches.
De maandag zou de warmste dag worden, met zon. Nou, mooi niet: het was koud en de zon was nauwelijks zichtbaar.
Twee wedstrijden op Kaagbanen (de beroemde baan H met die mooie kruisrakken) brachten het totaal op acht races. Dat betekende tevens dat de twee slechtste wedstrijden niet mee zouden tellen.
Stel, je zit acht wedstrijden in je boot, dus urenlang tegen je zeil aan te kijken, valt het dan niet op dat de zeilmaker aan één kant van je zeil de cijfers verkeerd heeft ingeplakt? Kennelijk niet, het overkwam Laurien Waller die het pas merkte toen ze op de uitslagenlijst DNF en zag terwijl ze alle wedstrijden was gefinisht. (Misschien had een eerdere waarschijnlijkheidscheck geholpen?)
De serie van de vier Splashes werd glorieus gewonnen door Floor Stoffels.
Toen kwam Martin aan de beurt die, zoals gebruikelijk voor alle Cadetzeilers iets op tafel had staan. De eerste prijs (de Kaagsociëteit) was, met grote overmacht, voor Toon de Munck en Eline Spittaels. De beste Nederlanders waren Joris Waller en Alexander Braat op de tweede plek, gevolgd door Koenenkinderen Lotte Wijnbergh en Huug Wildschut op de derde. OP de vijfde plek eindigden Thomas de Somer en Carlina Roosen (B) die de “Wood prijs” wonnen voor de beste stuurman/vrouw onder de vijftien jaar.
Het was weer een mooi festijn.
Wim van’t Hoogerhuys
Alle uitslagen op www.kwvdekaag.nl