Jubileum-voorjaarstocht voor motorboten
De vreemde eend van de Kemphaan
Was u niet mee met de Vaartocht 2010, die in mei gehouden werd? Dan heeft u echt pech gehad, want het was een feest!
Het palaver voor de Vaartocht 2010 begon woensdagavond 12 mei. In het kader van het 100-jarig bestaan van de K.W.V. De Kaag, duurde de jaarlijkse Vaartocht geen zes, maar maar liefst tien dagen. Ik was meegevraagd door eigenaar en schipper van de Kemphaan, Laurens
Brugmans. We bleken met onze 50+ leeftijd de jongsten te zijn! Een ongemakkelijk gevoel bekroop mij enigszins die avond, maar daar is het ook bij gebleven. De meesten waren altijd ondernemer geweest, en dat ondernemen in je bloed gaat zitten, werd snel duidelijk. Altijd bezig zijn en blijven tot het niet meer gaat, waar Kees Hoogduin met zijn vrouw Henny, bijnaam Moppie, het treffende voorbeeld van waren. Wat was deze vaartocht voortreffelijk voorbereid door Henk en Jenny van den Anker, we hoefden alleen maar achterover te leunen, bij wijs van spreken. Dag 1 voerde naar Rotterdam in een konvooi van 17 schepen. Captain Henk van den Anker met de Omega voorop en zo arriveerden wij in de Marina van Rotterdam Centrum. Een prachthaven in een architectonisch spectaculaire omgeving. Rotterdam heeft de allure van een wereldstad, zeker als je 's morgensvroeg rond 7 uur, met inmiddels stralende zon en een goede blues op de achtergrond koers zet naar het volgende punt. Zelfs de kou, die 's nachts nog het vriespunt had bereikt, namen we voor lief. De volgende dagen, met gelukkig wat oplopend kwik zagen we Nederland voorbijglijden in de mooiste groentinten. De lente toonde zich in volle pracht, als een levend boeket omringden de lentebloemen ons langs de kant, de bomen waren felgroen of donkerrood; koeien en schapen genoten van het sappige gras en de Nijlganzen en Japanse eenden lieten zien dat zij zich als immigranten helemaal uitleefden met hun nieuwe kroost. De studentenliefde van begin zeventiger jaren tussen de schipper en mij bloeide weer op en de vaargenoten plaagden ons er grootmoedig mee. Na jaren zeilen bij de grote zusterverenigingen in Muiden en Loosdrecht voelde ik me langzaam tot deze vaarfamilie gaan behoren. We zaten niet op elkaars nek, soms een gezamenlijke borrel, zoals de Berenburgborrel aan boord van de Kemphaan, waar 30 mensen op het achterdek pasten. Iets teveel gezamenlijke diners als ik eerlijk ben en voor mij was de Bingoavond voor de stichting KIKA een topper. Van te voren had ik al bedacht aan niemand te vertellen dat ik Bingo had gespeeld, maar wat hebben we een pret gehad met zijn allen. De vereniging zond een bus met eigen pensionados, die een dag meevoeren en 's avonds dineerden en die wij, alsof het een schoolreis was geweest, weer vrolijk uitwuifden. Ze genoten zichtbaar en eigenlijk zou dit initiatief vaker genomen moeten worden. Het was een tocht met veel saamhorigheid en vooral heel veel plezier. Totaal onthaast ging ik twee dagen later weer aan het werk. Hulde breng ik aan de organisatoren Henk en Jenny van den Anker en hun assistenten Arno en Hanny Mulder. Zonder hun zorgvuldige voorbereiding was het nooit zo top geweest. Henk met zijn Omega voer voorop, bruggen en sluizen vlogen open, met strakke hand leidde hij het konvooi. Arno en Hanny achteraan met hun supersnel schip Yvette om eventueel assistentie te verlenen bij calamiteiten. De Kemphaan sneed met volle borst vrolijk door de waterwegen, toonde zich soms wat eigenwijs in sluizen, maar tegen twee even eigenwijze opvarenden legde hij het toch af. Ik voel me niet langer de vreemde eend en zie nu al uit naar de Vaartocht 2011.
Mickey de Rooij